KENDİMİZ OLMALIYIZ

KENDİMİZ OLMALIYIZ
　
Farkında mısınız, şu son süreçte ne çok insan aramızdan göç edip gitti. İçimi yakan her ölümle, acılar yaşadım bende...
Aslında herkes kendi olmalı. İnsanın kendisi gibi olması, kendisi gibi yaşaması zor. Sanki, yaşamın çözülmesi gereken bilinmeyen denklemi bu...

Ne kadar uğraşanda, ne kadar bilsen de, kendin gibi olamıyorsun.

İnsanın kendisi gibi olmadan ölmesi, başkasının yerine ödünç olarak öldüğü duygusu yaratıyor bende. Bu ölmekten bile kötü.
Ne olursa olsun, yaşamın tüm olumlu, olumsuz yanıyla kendin gibi olacaksın. Mesela, sırf toplum beğensin diye marka giymeyeceksin. ‘aman ne güzelmiş'' desinler diye, makyaj çamurunda boğulmayacaksın. Ya da,'' ne yakışıklıymış'' desinler diye pahalı giymeyeceksin.

Bu böyleyken, bence en büyük sorunumuzun, gerçek duygularımızı, gerçek düşüncelerimizi söyleyememek, gerçekten istediklerimizi yaşayamamak olduğunu düşünenlerdenim. Özgürce istediklerimizi söylemenin ağır bir cezası olacağını düşünüyorum.

Böyle olunca da, kendimiz olmaktan korkuyor, başkaları adına ödünç ölümler yaşıyoruz. Ülkemde büyük çoğunluğun istediği gibi yaşayamadığı bir süreci devşiriyor yeni yüz yıl.

Sanki hiç birimiz kendimiz gibi değiliz. Sonrada ölüyoruz. Bazen öldüğümüzü bilmeden ölüyoruz.
Bir grup avcı, Afrika’da, boy uzunluğu bir otlakta dört ayaküzeri yürüyerek, bir Zebra sürüsüne rastlar. Zebralar, birilerinin geldiğini fark eder ama bakarlar ki gelen aslan değil, rahatlarını bozmaz, karınlarını doyurmaya devam ederler.

Avcılar, Zebra sürüsü içinde iri birini gözüne kestirir, içlerinde acemi olan avcı, tüfeğini doğrultur ve tetiğe basar.
Daha usta olan avcı, merminin ete değdiğini duyar mankafalarını kaldırıp baktıklarında, yaralı Zebrada dahil kaçıştığını görür.
Usta avcı, yaralı olduğunu düşündüğü, erkek Zebrayı vurmak için tüfeğini doğrultur; Afrikalı iz sürücü;
-Ateş etmeee diye bağırır.

-Ateş etme, Zebra zaten öldü ama, öldüğünü bilmiyor.
Gerçekten de biraz ilerde Zebranın ölüsünü bulurlar. Afrikalı anlatır!!
-Kurşun kemiğe çarpsa, hayvan olduğu yere yığılır, ciğerine girse, kan kaybedeceğinden koşamaz amasızın arkadaşın attığı kurşun kaburgalarının arasından girip, kalbini delerek geçti. Hayvan ne olduğunu anlamadı. Koşmaya devam etti. Kurşunu yediğinde ölmüştü ama, fark etmedi.

Bu hikâyeyi bizim toplumsal yaşamımıza benzetiyorum. Tek farkımız, seçmek zorunda bırakıldığımız Hayatlarla, kurşunu başkası değil, biz sıkıyoruz kendimize.
Kendini vuran zebrayız biz.

Her kendimiz olmaktan vaz geçtiğimizde ölüyoruz, öldüğümüzü bilmeden vuruluyoruz.
Zebranın vurulduktan sonra koşması gibi, nefes almaya yaşamak diyoruz ezberden.
Oysa,. Yaşamak, bir ağaç gibi tek ve Hür, ve bir orman gibi, kardeşçe sine.. olmalı....