CUMARTESİ ANNELERİNE BARİYERLER 1000. HAFTADA KALDIRILDI

CUMARTESİ ANNELERİNE BARİYERLER 1000. HAFTADA KALDIRILDI

Cumartesi Anneleri gözaltında kaybedilen, katledilen yakınları için sürdürdükleri adalet ve hakikat mücadelesinin 1000. haftasında yine Galatasaray Meydanı’nda.

Cumartesi Anneleri’nin 1000. haftasında polis bariyerleri Galatasaray Meydanı’ndan kaldırıldı. Polisin kurduğu iki arama noktasından geçenler alana geldi. Basın açıklamasından sonra aileler söz aldı.

Gözaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini soran ve faillerin yargılanması talebiyle İstanbul Beyoğlu’nda 1995’ten bu yana eylem yapan Cumartesi Anneleri 1000 haftadır Galatasaray Meydanı’nda.

Meydandaki polis bariyerleri 25 Ağustos 2018’den sonra ilk kez 1000. haftada kaldırıldı. O tarihte 700. eylemde bir araya gelenlere Beyoğlu Kaymakamlığı’nın toplanmalarını yasakladığı bildirildi ve 47 kişi polis saldırısıyla gözaltına alınmıştı.

AKP Grup Başkanvekili Özlem Zengin yaptığı açıklamayla Cumartesi Anneleri’nin 1000. hafta eylemine izin verileceğini açıkladı. Zengin, “Bizim için Cumartesi Anneleri’nin hassasiyetleri, acıları önemli ama bu acılardan yola çıkarak bir farklı yöne yönelmesine de, bunun suiistimal edilmesine de müsaade etmemek gerekiyor. Bize düşen hukuken de yapılması gerekenlerin takibidir” dedi.

Cumartesi Anneleri’nin eylemlerini düzenlediği Galatasaray Meydanı’ndaki polis bariyerleri yaklaşık altı yılın ardından 1000.haftada kalktı. Meydanda fotoğraflar yere serildi ve yanlarına karanfiller bırakıldı. Açıklama için hazırlanıldı.

Sessiz oturma başlamadan önce alanda iki tane arama noktası kuruldu. Polisin arama noktalarından geçenlerin girdiği meydanda saat 12’ye kadar sessiz oturma sürdü.

1000. hafta basın açıklamasında şunlar söylendi:

Aynı derin acı ve aynı ısrarla 1000 hafta!

Bugün burada, 1000. kez aynı derin acı ve aynı ısrarla bir araya geliyoruz.

1000 hafta… Yani 7000 gün, 229 ay… Yani arayışla geçen bir ömür…

Biz Cumartesi Anneleri/ İnsanlarıyız. Anneyiz, babayız, eşiz, kardeşiz, evladız, yeğeniz, torunuz. Yani sizler gibiyiz.

Ama aslında bir farkımız var sizden.

Bizim kalbimizde aynı derin yara sızlıyor; sevdiklerimizin mezarlarına bile sahip olamamanın tarifsiz acısı.

Devletin güvenlik güçleri tarafından gözaltına alınan sevdiklerimizden bir daha haber alamadık. Ya aylar, uzun yıllar sonra “kimliği meçhul kişi” olarak gizlice gömüldükleri kimsesizler mezarlığında ağır işkence izleri taşıyan bedenlerine ulaştık ya da hiçbir iz bulamadık. Onlardan geriye sadece isimleri ve kucaklarımızdaki fotoğrafları kaldı.

Kucağımızda fotoğraflarını taşıdığımız sevdiklerimize bir bakın. Onlar da sizin gibiydiler. İşçilerdi, esnaflardı, taksicilerdi, çiftçilerdi, doktorlardı, eczacılardı, hemşirelerdi, gardiyanlardı, avukatlardı, gazetecilerdi, öğretmenlerdi, mühendislerdi, iş insanlarıydı, ilköğretim, lise ve üniversite öğrencileriydi, siyasetçilerdi, sendikacılardı. Onlar bizim en sevdiğimizdi…

1000 haftadır, hiç dinmeyen bir ağrıyla ve aynı zamanda hiç bitmeyen bir umutla Galatasaray Meydanı’nda bir araya geliyoruz: Devletin alıp götürdüğü sevdiklerimizi istiyoruz! Akıbetlerini bilmek istiyoruz!

1000 haftadır, soruyoruz: Kayıplarımız nerede?

1000 haftadır, soruyoruz: Sevdiklerimizi kaybedenler, bu insanlığa karşı suçun fail ve sorumluları neden cezasızlıkla korunuyor?

1000 haftadır haykırıyoruz: Unutmuyoruz, unutmuyoruz, asla unutmayacağız.

1000 haftadır haykırıyoruz: Vazgeçmiyoruz, vazgeçmiyoruz, asla vazgeçmeyeceğiz.

27 Mayıs 1995’ten beri, her hafta saat 12:00’de Galatasaray Meydanı’nda toplandık. Galatasaray bizim ve kayıplarımızın sesi oldu. Kimi zaman engellendik, kimi zaman yasaklandık. Şiddetle, zorla dağıtıldık kimi zaman. Gözaltına alındık, yargılandık. Ama ısrarımızdan bir an için bile olsa vazgeçmedik. Nasıl vazgeçelim; onlar bizim gözbebeğimizdi!

Gözaltında kaybedilen sevdiklerimize dokunamıyoruz ama her cumartesi onların resimlerini gururla taşıyoruz. Mezarlarına çiçek koyamıyoruz, ama her cumartesi onlar için Galatasaray Meydanı’na bir karanfil bırakıyoruz.

Bu gelenek kuşaktan kuşağa aktarılarak sürüp gidecek. Galatasaray Meydanı’na bakan her göz, o meydandaki her taş, devletin bu büyük utancının ve Cumartesi Anneleri’nin direncinin tanığıdır!

1000. haftamızda kamuoyunun karşısına tek bir taleple çıkıyoruz; kayıplarımızı istiyoruz.

Karanfillerimizi Galatasaray’a değil, sevdiklerimizin gerçek mezarlarına bırakmak istiyoruz.

Doğdukları, yaşadıkları topraklarda bir izleri, bir mekanları olsun istiyoruz.

1000. haftamızda bir kez daha ilan ediyoruz: Sevdiklerimizi bulana kadar onları aramaktan vazgeçmiyoruz, vazgeçmiyoruz, vazgeçmiyoruz.

Açıklamadan sonra Cumartesi Anneleri/İnsanları söz alarak kayıpları için adalet talebini yineledi.

Öte yandan Galatasaray Meydanı’na gelemeyenler için bir internet sitesi oluşturuldu ve isteyenler karanfillerini orada meydana bırakıyor.

Sendika.Org



  • Pazar 37.3 ° / 25.6 ° Güneşli
  • Pazartesi 37.9 ° / 26.4 ° Güneşli
  • Pazartesi 37.9 ° / 26.4 ° Güneşli